Britanski umjetnik Michael Clark sinonim je za radikalna koreografsku praksu u kojoj se stječu klasični balet, ekscentrična moda Leigha Boweryija i anarhičan post-punk zvuk benda The Fall. Buntovan spram konvencija i hijerarhija, njegovo djelovanje 80-ih godina anticipira estetske postupke koji i danas čine okosnicu suvremenog plesa. U prvom redu, riječ je o raskrinkavanju hetero-normativnih rodnih uloga što će rezultirati fluidnim utjelovljenjima čije su konstitucije nestabilne i društveno subverzivne. Polazeći od premise da se sintaksa plesnog tijela oblikuje pod utjecajima koji (ne)svjesno bivaju preuzeti od drugih autora-ica (u ovom slučaju Clark), solo „I ́m alive“ istražuje procese transformacije i prevođenje koreografskih modela u nove izvedbene konstelacije.
Vizualno intrigantni kostimi i scenografija u spoju sa zvučnom kulisom elektro-punka kreiraju multimedijalni okvir u kojem se tijelo prelama kroz različite plesne stilove i narative, sazdane od biografskih slojeva, fikcije i autopoetičkih opsesija. Kao svojevrsni portret-kroz-drugog, izvedba Tonija Flege, međutim, ne iscrpljuje se u ponavljanju niti oponašanju Clarkovog vokabulara, već ustrajava na izlaganju vlastitih slabosti, eksponirajući tako ekonomske i ideološke uvjete plesa na periferiji EU-a. Na tragu Trafikovih predstava koje su kružile oko slične pozicije fragilnog subjekta (J.P. Kamov i Ö. von Horvath) suočenog s društvenom dezintegracijom i tranzicijama, u prvom je planu tematiziranje golog preživljavanja. Beskompromisni umjetnički eksperiment i kolaborativni modeli rada u srazu s subjektivizacijskim matricama što ih je iznjedrila riječka novo-valna scena za vrijeme Jugoslavije, konceptualna su trajektorija u kojoj se „I ́m alive“ artikulira kao preplitanja plesnih citata i autentične ekspresivne geste.
Drugim riječima, reinterpretacija Clarkovog koreografskog logosa polazište je za refleksiju o istrajnosti ogoljenog tijela na sceni, mogućnostima i granicama njegove pobune: što je naš otpor, protiv čega se bunimo i koji su nam dometi?