Tužilaštvo u Italiji ponovo je otvorilo istragu protiv svojih državljana koji su, navodno, davali ogromne sume novca kako bi mogli postati vikend snajperisti i ubijati građane tokom opsade Sarajeva. Istraga je pokrenuta nakon prikazivanja filma “Sarajevski safari” slovenskog autora Mirana Zupančiča, koji je na kino platna dospio 2022. godine.
Jeziva priča o lovu na ljude – zvuči kao projekcija iskvarene mašte, no ona je bila dio surove realnosti u najdužoj opsadi u modernoj Evropi. Edin Subašić, bivši vojni obavještajac RBiH, uvjerio se u to iz prve ruke. Godine 1993. u oči je gledao zarobljenog snajpertistu iz Paraćina. Paraćina u Srbiji i stotinama kilometara udaljenog o Sarajeva. Umobolnu razonodu snajperisanja civila u Sarajevu upražnjavao je, kako je priznao, s još trojicom Italijana koji su preko Beograda dolazili na Pale uz prethodne uplate tadašnjim gospodarima života i smrti, poput onih u turističkim agencijama safarija. Bio je to cijeli lanac organizacije a najnoviji podaci ukazuju da se sve ovo nije dešavalo isključivo u Sarajevu.
“Samim tim elementima udaljenosti i težine kretanja kroz ratnu zonu upućuje nas da je tu moralo da bude dobre organizacije u kojoj su morali da budu uključeni, osim ljudi koj su ih okupljali, i ljudi iz Obavještajne službe Srbije i VRS-a i ako se radi u Mostaru, onda i HVO-a. Ovaj podatak je vjerodostojan jer je rezultat studioznog istraživanja talijanskog publiciste Ecia Gavacenija, koji je došao do podataka da je cijena dosezala oko 100 hiljada eura za taj vikend u Sarajevu”, ističe Subašić.
Na građane Sarajeva tokom opsade navodno su pucali i takozvani vikend snajperisti, koji su, vjerovali ili ne, ubijali iz zabave. Protiv njih je otvorena istraga u Italiji. Zvuči monstruozno, kao i izjave svjedoka da je postojao cjenovnik!
“Sudski procesi bi trebali biti način da se rane zatvore i da na taj način prestanu priče o kolektivnoj odgovornosti i kolektivnim zločinima, nego da takvi zločini dobiju imena i prezimena nalogodavaca. To što su godinama kao i ovaj drugi mnogo gori zločini zataškivali govori da pravosuđe nema potencijal da individualizira odgovornost”, kaže Subašić.
Kao jedan od svjedoka, Subašić potvrđuje da su vikend snajperisti iz Italije, Amerike, Kanade i Rusije u Bosnu i Hercegovinu dolazili preko Beograda, istočne Bosne i Hrvatske. Saradnjom s italijanskom obavještajnom službom taj lanac je prekinut 1994. godine. Dakle, godinama s istim dokaznim materijalom upoznate su domaće pravosudne institucije, no nisu uradile ništa osim otvaranja predmeta, o kojem i sam Subašić kaže da dobija veoma malo informacija.
S druge strane, isti dokazi u pravosudnim institucijama Italije rezultirali su temeljitom istragom. U potrazi za više odgovora obratili smo se bh. nerezidentnoj ambasadorici u Italiji Amiri Arifović Harms, no preusmjerila nas je na generalnog konzula, Daga Đumrukčića, koji je poručio kako nema saglasnost za davanje izjave – ali nije precizirao od koga. Istovremeno, dok naše diplomate o ovome nemaju ni riječi, sarajevskim žrtvama safarija na ljude bave se pravosudne institucije druge zemlje, ali prema pouzdanim informacijama, ovo je tek početak odmotavanja ovog monstruoznog klupka ne samo o snajperistima iz stranih zemalja već i o organizatorima ove bolesne igre.