Italija se narednih sedmica suočava s talasom radničkih štrajkova koji bi mogli ozbiljno testirati socijalnu stabilnost zemlje. Nakon što su prošlog mjeseca zajedno organizovali jedan od najvećih prosvjeda u posljednjih nekoliko godina, sindikati su se sada razišli i najavljuju odvojene akcije.
Radikalni sindikat USB (Union Sindacale di Base) pozvao je svoje članove na štrajk 28. novembra, uz demonstracije u Rimu dan kasnije, usmjerene protiv vladine podrške Izraelu i prijedloga državnog budžeta za 2026. godinu.
Samo dvije sedmice kasnije, 12. decembra, najveći talijanski sindikat CGIL, s oko pet miliona članova, planira vlastiti nacionalni štrajk s istim ciljem – pritisnuti vladu zbog budžetske politike.
Zajednički ciljevi, duboke podjele
Iako obje organizacije kritikuju povećanje vojnih izdataka i tvrde da vlada premalo ulaže u javne usluge, između njih postoje ozbiljne ideološke i organizacione razlike.
Premijerka Giorgia Meloni brani budžet kao “ozbiljan i odgovoran”, uz najavljeno smanjenje poreza za građane sa srednjim prihodima. Na kritike sindikata odgovorila je oštro: “Oni koji stalno štrajkaju petkom samo traže duži vikend.”
Rastući uticaj USB-a
USB se posljednjih godina profilisao kao militantna alternativa tradicionalnim sindikalnim centrima – ljevičarskom CGIL-u i centrističkim CISL-u i UIL-u. Dok CISL i UIL planiraju mirne proteste 29. novembra i 13. decembra, bez štrajka, USB najavljuje radikalnije akcije.
U oktobru su upravo ti sindikati zajedno predvodili masovni opći štrajk u znak podrške Gazi, tokom kojeg su blokirane autoceste, željezničke pruge i pomorski promet prema Izraelu i iz njega.
Radnički zahtjevi i međunarodna podrška
USB ističe da mu članstvo brzo raste te optužuje CGIL za potpisivanje “nepovoljnih ugovora” s poslodavcima. Njihovi zahtjevi uključuju minimalnu platu od 2.000 eura mjesečno, penzionisanje sa 62 godine (umjesto sadašnjih 67) i državna ulaganja u javno stanovanje i usluge.
Protesti su privukli podršku poznatih ličnosti – klimatske aktivistice Grete Thunberg, posebne izvjestiteljice UN-a za palestinska prava Francesce Albanese i muzičara Rogera Watersa, bivšeg člana Pink Floyda, poznatog po oštroj kritici izraelske politike.
